Ontmoeting

11 oktober 2009... mijn laatste blog dateert uit 2006... ergens is het mis gegaan. Anyway, ik ben er weer en schrijf rustig verder, alsof er niets gebeurd is. Dat is niet helemaal waar. Er is veel gebeurd, heel veel zelfs.. Maar dat is teveel om in één keer te vertellen! Dus laten we het maar even luchtig houden zo´n eerste blog weer..

Ik wil anoniem blijven, niet omdat ik zoveel geheimen heb maar omdat het makkelijker schrijft.

Ik ben een meisje van 28 jaar, mijn vriend is een jongetje van 40+. We zijn nu ongeveer 2 jaar en 8 maanden vriendjes van elkaar. We zijn elkaar tegen gekomen in een kantine, een saaie kantine, waar mensen komen met een enorme rugzak met emotionele lading. We pasten er wel. Mijn rugzak is misschien iets kleiner dan de zijne, maar niet minder gevuld...
Ik zat daar, een van de eerste keren dat ik aan de bar aanschoof, samen met mijn buurvrouw. Ze had me meegenomen om de mensen te leren kennen van de omgeving, waar ik net nieuw was komen wonen. Aan de andere kant van Nederland, was ik moederziel alleen gaan wonen voor mijn studie. Ik liet alles achter wat ik kende en als veilig beschouwde om in een klein en kritisch dorp te gaan wonen. Een grotere cultuurschok kon ik als stads meisje niet voorzien. Maar alles gaat wennen als je mensen uit de buurt gaat leren kennen.
Na een aantal drankjes, het bekende ritueel van voorstellen, namen uitwisselen en lachen om stomme grapjes, begon er iets anders te dagen. Deze vent had wél iets te melden, in tegenstelling tot de NoNo's aan de bar. Dit jongetje was nog niet verbitterd en gesloten door de sloot van ellende die hij had meegemaakt in zijn leven. Dit jongetje had sprankelende bruine ogen en een oprechte lach. Dit jongetje wilde ik leren kennen. En snel ook.

Dat snelle heb ik geweten, snel ging het, echter heeft dat niets afgedaan aan onze ontmoeting. De ontmoeting is er één met een zilveren randje.. de rest is goud.