2024

2024 - wat is het lang geleden dat je mijn gedachten hier kon lezen. Het is tijd om hier wat aan te doen. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen 6 jaar maar daar ga ik jullie niet mee vermoeien. Wel wil ik even melden dat dit meisje en haar vriendje gaan trouwen dit jaar! Wordt een heerlijk feest met onze liefste familie en vriendjes en vriendinnetjes. We gaan het vieren zoals wij dat willen, het wordt dus geen standaard bruiloft. Lekker ongedwongen en relaxte sfeer en alleen maar liefde. 

Over liefde gesproken...

Er is een aantal jaar geleden ook een nieuwe liefde in mijn leven gekomen. Een nieuw paard. Een merrie met een verleden. Ze is aan mij gegeven omdat ze niet meer voldeed voor hij vorige eigenaren. Deze meid heb ik eenmaal gezien voordat ik een weekje op vakantie ging om de beslissing te nemen om haar in onze familie op te nemen. Uiteraard had ik geen week nodig, maar eerder een kwartier. Ik ontmoette haar en het eerste wat ik dacht was: "Wat een lief oog zit daar op" Wij paardenmensen praten nou eenmaal zo. :-) Ik ging daarna op vakantie en op de een na laatste dag van de vakantie liet ik haar toenmalige eigenaren weten dat ik graag overnam van ze. Zo geschiedde en een paar weken later gingen mijn vriendje en ik haar halen in het hoge noorden van het land. Het was een lange reis met trailer waarmee je maar 80km per uur mag rijden. Maar het was de reis dubbel en dwars waard. Merrie vond de reis van bijna 3 (!) uur ook wel wat te lang duren en zo'n half uur voordat we bij de bestemming waren begon ze onrustig te worden. Gelukkig ging het goed tot aan stal en kwamen we heelhuids aan. Toen ze de trailer afkwam was alles weer goed en moest er natuurlijk rondgekeken en gesnuffeld worden. Merrie had ook grote dorst na zo'n lange reis in warm weer dus maar even lekker in haar "huis", zoals ik haar stal altijd noem, gezet. Daar deed de dame alsof ze al jaren op deze stal woonde. Heerlijk dier! 

Ik heb wat in te halen maar om de verhalen niet te langdradig te laten worden zal ik jullie niet direct overspoelen met teveel ineens. Dus.. to be continued! 

Moord

Tja, ik denk ik gooi er maar even een opvallend woord in. Ik denk de laatste tijd nogal veel na over moord. Dit omdat ik denk en voel dat ik mijn allerliefst mooiste en trouwste vriend heb ‘laten’ vermoorden. Ik heb het hier over mijn kat. Mijn mooie liefste kat, mijn vriend, mijn steun en toeverlaat, die ik kreeg toen ik op mijn 24^e uit huis ging met een hoop ruzie (mijn ouders met elkaar dan) en gezeik, eindelijk een eigen plekje, rust, geen stress. Toen kwam mijn beste vriend, een oosterse korthaar, amper 12 weken oud en woog 1 kilo. Hij mocht mee met mij naar huis. Het is de beste beslissing die ik ooit in mijn leven heb genomen. Hij bracht mij al zoveel steun en liefde in de eerste maanden in mijn nieuwe situatie, dat is onvoorstelbaar. Zeker voor mensen die niet zoveel met dieren hebben. Over de jaren zijn de Koning, zoals ik hem in dit verhaal noem, en ik diverse malen verhuisd, hij zelfs eén keer meer dan ik, we hebben ziektes meegemaakt, van hem dan. Hij heeft altijd last gehad van zijn tandvlees, elke jaar moest hij daarvoor op controle, onder narcose, en behandeld worden, twee van zijn hoektanden zijn getrokken, hij heeft gevochten bij het leven. Want hij was de King van de buurt, elke buurt. En dat moest hij elke keer opnieuw bewijzen en laten weten. Hij heeft een parasiet gehad in zijn bloed en heeft daarvoor een bloedtransfusie gehad en is drie dagen in Utrecht geweest. Wij zijn daardoor bijna failliet gegaan. Hij ging bijna dood, maar stond weer op. Hij heeft een abces gehad bij zijn keel, hij heeft een staarttrauma gehad voor het meeste deel van zijn leven, waardoor weet ik nog steeds niet, hij heeft een op-leven-en-dood-gevecht met een buurkat overleefd alleen maar omdat wij mensen hun uit elkaar hebben gehaald. Mijn kat, mijn Koning, heeft zijn negen levens ongeveer drie keer opgebruikt en toch is hij maar dertien jaar en negen maanden oud geworden. Aan zijn levensloop te zien is dat nog knap, maar voor mij is het zestig jaar te kort. Buiten al die nare dingen heeft hij geleefd als een Koning. Hij heeft altijd bij mij geslapen in bed, soms zelf ten kostte van mijn vriendje. Hij heeft drie maanden bij een vriendin van mij gewoond zodat wij konden verhuizen omdat hij zich anders dood zou vechten. Ja je leest het goed wij zijn verhuisd voor een kat. Maar deze kat was er niet zomaar eén. Deze kat werd zelfs door katten’haters’ geliefd. Haters is een naar woord. Meerdere van mijn vriendinnen en kennissen zijn hondenmensen, maar deze kat kreeg de eer om te worden genoemd: “De kat die eigenlijk hond had moeten zijn”. Ik als kattenmens vind dat een belediging, want katten zijn veel slimmer dan honden. Een hond is echt een trouwe vriend, maar doet precies van de mens wil, hij is een volger. Een kat is veel slimmer en laat de mens voor zich werken, maar als je de klik hebt dan is deze kat nog trouwer en meer toegewijd dan een hond. Toch voelde het als een compliment voor mij. Ik kreeg zelfs een keer te horen van een vriendin: “Het lijkt wel een mens, hij snapt gewoon wat je zegt, dit is niet normaal.” Voor hem was het normaal. Natuurlijk ben ik bevooroordeed, maar deze kat was echt slimmer dan goed voor hem was. Dat heeft hem ook wel tegen gezeten.

Maar om een klein voorbeeld te geven. Toen ik hem net had (hij was 15 weken oud), nam ik na drie weken een ander kitten in huis, een maatje voor hem. Hoopte ik. Op zich ging het goed samen. Maar de Koning had de gewoonte om zijn natvoer langzaam op te eten. Een hapje, even een rondje wandelen, slapen of whatever en dan nog wat hapjes. Het vriendje in huis at alles op alsof hij nooit eten had gehad. Ik bedacht een oplossing. Het vriendje was nog zo klein die kon nog niet zo hoog springen. Dus ik zette de vuilisbak bij het aanrecht en zei, echt waar zei tegen de Koning dat hij daarop moest springen en dan zou zijn eten op het aanrecht staan. Hij keek me aan. Amper twee turven hoog, net 1,2 kilo, 15 weken jong en sprong op de vuilnisbak, op het aanrecht, at een paar happen, keek me aan alsof hij wilden zeggen “Ja dat snap ik wel, goed idee vrouw”. En sprong toen weer op de grond om met zijn vriendje te gaan spelen. Ik stond perplex. Ik vind het nog steeds jammer dat er toendertijd niet de mobieltjes waren die er nu zijn, om een filmpje te maken. Ik had een Nokia 3310, fantastisch toestel, maar zelfs de foto’s waren slecht. Die kat snapte alles, alles wat ik hem zei en alles wat ik hem niet zei. En die kat, mijn mentor, mijn gids en ook gewoon mijn kat heb ik moeten doden. Ja ik zeg het zo. Het was de beste beslissing. Hij had nierfalen, al langer dan ik weet. Maar ik heb hem moeten ‘laten’ vermoorden. Dat was met recht de meest moeilijke, rottigste en meest verschrikkelijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen. Ik weet dat het voor hem de beste beslissing was. Hij had nierfalen, spuugde elke dag, viel af en keek me aan met ogen waarin ik pijn zag, maar toch, toch voelde het als moord. Moord op mijn allerbeste en trouwste vriend. Ik denk dat dit de beste beslissing was… nee ik wéét dat dit de beste beslissing was maar toch het voelt zo zwaar. Maar ja wat had ik dan moeten doen, hem maar laten leven omdat ik te scheiterig was om een beslissing te nemen. Zoals we met mensen wel doen. En maar medicijnen erin pompen en maar in leven houden, want nee euthanasie dat mag en kan niet. Bullshit…. Sorry hoor, maar ik vind het echt bullshit. Ik hoor jullie denken, een kat is niet te vergelijken met een mens… nou ja, voor mij wel, het is liefde, het is echt, het is vriendschap, het is voor altijd. Waarom zijn we beter voor onze dieren dan voor onze mensen als we wel zeggen ‘het is maar een dier’. Tja, het is maar een dier, maar mijn oma mag wel al jaren wegkwijnen omdat we haar geen ‘spuitje’ mogen geven. Heeft zij een waardig leven? Och man al jáááren niet meer. Maar ja het is een mens hè. Nee die moeten we in leven houden. Daarom snap ik de mensen niet die zeggen, je kan dieren niet met mensen vergelijken.

Nee, klopt, want dat doen we ook niet. We zijn, de meesten van ons, vele malen beter en eerlijker tegen onze dieren. Want als hun leven niet meer leefbaar is, dan kiezen de dapperen onder ons ervoor om deze trouwe vrienden/metgezellen/deel van het gezin, om deze lieverds een waardig afscheid te geven.

Ik kijk nu de serie -How to get away with murder-. Soms denk ik bij mezelf How do i get away with murder.. kan ik iets voor mijn oma betekenen? Maar nee, het echte leven is geen serie, waar je allerlei connecties hebt die aan bepaalde middelen kunnen komen, maar toch.

Wat betreft mijn oma. Zij was beter afgeweest als ze een hond was geweest. De dieren, waar zij haar hele leven zo goed voor heeft gezorgd. En nu, nu houden de beesten, de mensen, haar in leven, in een mensonwaardig leven.

Bizarre wereld leven we toch in.

Lieve lieve Koning, rust zacht, ik vond het een enorme eer om jouw personeel te mogen zijn. Jij gaf mijn leven zin. Jij bent degene waar ik voor altijd aan denk. Lieverd, jij bent mijn grootste liefde, jij bent mijn alles.

Opgedragen aan De Koning *25-01-2005  -- +24-10-2018

Soms heb je van die momenten dat het ineens klopt. Niet dat je leven ineens perfect is en dat alles op z’n plek valt maar wel dat er stukjes van de puzzel bij gekomen zijn op de juiste plek. Dat de puzzel weer iets meer gelegd wordt. Als je weleens een puzzel hebt gemaakt, en dan eentje van minimaal 1000 stukjes, kom je altijd op zo’n moment dat je denkt, ik ben d’r klaar mee, dat je vast zit en het niet meer ziet. En dan ineens heb je zo weer 10 stukjes aangelegd. Ik zie het leven als een puzzel. Ik ben een beelddenker zoals dat zo mooi heet en ik denk dus vooral in plaatjes en die zijn heel erg gedetailleerd. Maar het leven dus, een puzzel, waarbij je steeds een stukje of soms meerdere stukjes tegelijk aanlegd en begint te zien wat het gaat worden. Alleen heeft de puzzel van het leven geen voorbeeld. Het uiteindelijke resultaat is een verrassing en kan naar mijn mening ook nog veranderen. Dat wat gelegd is is je verleden en eventueel het heden. Want ook het heden ligt snel vast. Maar soms is het leven een sleur of een beetje hetzelfde, dan leg je geen nieuwe stukjes aan.

Maar ik heb vorige week een heel groot stuk aangelegd. En dat gaf me zo’n mooi beeld dat ik meteen een ander reeds gelegd stuk van de puzzel begin te begrijpen. Ik wist niet zo goed wat er nou te zien was. Het was niet zo zeer wazig maar ik kon er geen betekenis aan hangen. Maar nu… nu wel. En ik ben er behoorlijk van onderste boven. Ik moet wel meteen erbij zeggen dat ik niet in detail ga, sorry voor de nieuwsgierige onder ons (zou ik ook zijn) maar om te voorkomen dat ik meteen een bepaald label in jullie hoofd krijg opgelegd hou ik dat deel voor mezelf. Het is namelijk mijn kracht om hier veel te delen maar toch zonder vooroordeel te geven of te krijgen. In ieder geval voor nu. Wat ik wel kwijt wil is dat ik inzicht heb gekregen in mijzelf. Hierdoor begin ik mijzelf te begrijpen en vooral te begrijpen waarom ik sommige dingen doe zoals ik ze doe en voel en beleef. Ik ben het meeste deel van volwassen leven op zoek geweest naar wie ik nou eigenlijk ben. Ik denk dat de meeste van ons daar geen direct antwoord op hebben. Degene die dat wel weten benijd ik stiekem wel een beetje maar ik ben vooral blij voor die dat al mogen ervaren. Ik ben ook vooral erg blij dat ik het nu begin te leren. Dat ik toch nog vrij snel ga leren wie ik ben. Sommige mensen weten het nooit in hun leven. En ik ben misschien niet meer in mijn 20s maar ik ben nog jong genoeg om er heel lang van te kunnen genieten. Maar goed, dit wordt zelf voor mij een beetje te zweverig.

Anyway, ik heb een mooi stukje puzzel aangelegd en ik ga me er verder in verdiepen. Het wordt een mooie tijd en een mooie weg die ik ga nemen. Tijd voor wat rust en even stil staan en leren en voelen wat er gaat komen.

Ik denk dat ik jullie wel ga vertellen hoe of wat maar nu nog niet. Het is nog te vers, dus nog even geduld lieve lezers.

Fijne nacht, tot snel.

Liefs A.

2018..

Het is alweer 2018....de tijd lijkt de laatste jaren steeds sneller te gaan. Hebben jullie dat ook, dat hoe ouder je wordt hoe sneller het klokje lijkt te tikken. Voor je het weet is het alweer zomer, terwijl je net nog aan het klagen was over de -/-10 graden van de afgelopen winter... brrrr. Wat was het koud hé. Niet normaal meer. Maar gelukkig is de lente in aantocht. De vogels zijn alweer druk met elkaar, het hof maken, nestjes bouwen, eitjes leggen. Wat een mooi en simpel leven hebben ze toch. Daar ben ik met regelmaat wel jaloers op. Want als je ouder wordt gaat niet alleen de tijd sneller, je moet ook steeds meer. De wereld verandert en je moet gewoon meeveranderen. En hoewel ik niet vies ben van ontwikkeling wil ik ook weleens stil kunnen staan, rust vinden, geen stress hebben of ik niet teveel rekeningen krijg deze maand of ik alles wel kan betalen of dat het wel goed gaat op mijn werk, of ik wel genoeg slaap krijg. Dat soort banale dingen die ineens zoveel stress opleveren. 

Ik ben er recent achtergekomen, of nouja ik wist het natuurlijk altijd al, maar nu durf ik het ook te erkennen, dat ik een HSP'er ben. Een wat?!? Nou een hoog sensitief persoon. 

Uuhh.. Ja dat was ook mijn eerste reactie. Nee eigenlijk was mijn eerste reactie: "Waarom?" Ik hoef niet nog meer gedoe erbij in mijn leven. En het is gedoe HSP. Het betekend vooral dat je heel gevoelig bent voor de energie van een ander en als je niet uitkijkt pik je vooral de negatieve dingen van de mensen uit je omgeving op. En dat vergt energie. Veel energie. En ik als verstokte winter-depressie klant kan dat niet gebruiken. 
Dus moet ik ermee om leren gaan. Moet ik mezelf gaan leren afsluiten en beschermen. En ook begrenzen. Want ik ben dan wat ze noemen een extraverte-HSP'er. Ik hou dus wel van grote mensenmassa's en ik ga graag naar feestjes en partijen. Maar ik moet daarvan wel net zo bijkomen als de andere HSP'ers. Ik kan van een feestje een weekend van slag zijn. Nee dat komt niet door de drankjes, maar door de vooral negatieve energie van anderen. Die ik onwillig oppik. 

Enfin, de winter loopt op z'n einde, m'n depressie is op z'n hoogtepunt en ik ben een HSP'er. En dan denk jij dat je het zwaar hebt. Hahaha.... Nee hoor het gaat best goed met me, maar laat die verdomde lente maar rap komen!!! 

The pain of losing....

M'n ogen zijn droog
M'n mondhoeken hangen naar beneden
M'n tranen zijn uitgeput
M'n lach is verdwenen

M'n hart is gebroken
M'n schouders hangen af
M'n hartslag is vertraagd
M'n trots is veraf

M'n woorden zijn verstomd
M'n gevoel is vervaagd

De leegte is te ruim
Het gemis is te groot
Waar zijn de tijden gebleven
Dat ik van jou genoot

Elke dag is een kwelling
Elke dag zoek ik de restanten van m'n hart
Elk moment zonder jou is zwaar
Ik wens mij bij jou, daar


Ik ben verward en verstomd... Jij bent weg en ik ben er nog...
Tenminste in dit medium...
Wie zegt mij dat jij niet in een ander medium bent....
Ergens veilig, ergens waar altijd groene weides zijn,
Waar iedereen, met name dieren, gelijk is en gelukkig,
Dat is namelijk wat ik jou gun,
Dat je gelukkig bent, met bekenden, je papa bijvoorbeeld, of anderen.... Het maakt niet uit,
Als ze maar vriendelijk en lief zijn,
Want dat was jij, vriendelijk, lief, een gever, een gunner, een vriend voor het leven,
Jij was mijn alles, lieve Noet, nu ben je slechts een herinnering, hoewel,
Voor mij zal je altijd blijven wat je bent en was, mijn allergrootste liefde ❤️

Onze tijd was te kort, maar waarschijnlijk als ik bijgelovig mag zijn, precies lang genoeg,
Ik heb zo veel aan jou te danken, zo veel van jou geleerd, en jij was een paard,
Sommige mensen zouden zeggen, "Maar een paard"...
Maar ik weet beter, je hebt me jouw ziel laten zien, jouw alles,
Ik was het waard om dat met mij te delen,
En weetje lieffie.... Liefde van mijn leven, er komt vast weer een paard in mijn leven,
En die krijgt alle liefde en verzorging die hij nodig heeft,
Maar wat wij hadden was uniek, once in a lifetime experience,
Ik weet dat jij dat ook wist en weet.....
Rust zacht mijn lieve lieve vriend, mijn soulmate,
Door jou weet ik dat ik je weer ga zien en vasthouden,
Ooit rij ik op jouw prachtige rug over dezelfde eeuwige groene weiden als waar jij nu loopt,
Lieve lieve Noet, je zit in mijn hart gekerfd, gebrand, ik mis je, ik hou van je, ik huil om je,
Toch weet ik ook...
We'll meet again........

Onrust

Onrust

Ik heb onrust. En dan vooral ’s avonds als ik op de bank zit om een film of serie te bekijken. Als ik de hele dag gewerkt heb, na het werk mijn hobby heerlijk heb beoefend, tevreden onder de douche heb gestaan en een lekker maal heb gekookt, ga ik op de bank al dan niet met een wijntje zitten om een leuke film, of leuke serie te kijken. En dan begint het… de onrust. Het gevoel dat ik iets moet. Dat ik niet kan genieten van een avondje op de bank. Waarom kan ik er niet van genieten. Waarom als ik al mijn taken als brave burger, werken, sporten, goed eten, douchen, heb gedaan, waarom kan ik dat niet genieten van een beetje rust op de bank. Waarom gelijk dat onrustige gevoel. Het gevoel dat ik nog meer moet doen dat ik niet mag niksen. Het schuldgevoel. Het is een vermoeiend gevoel. Het is een onnodig gevoel. Het is een irrationeel gevoel.

Onrust, is een gevoel wat gemaakt wordt door de tegenwoordige tijd, denk ik. We hebben steeds meer prikkels nodig om ons goed te voelen. Voor 20 jaar geleden was een goed boek of een leuke film nog iets om voor op te blijven, 15 jaar geleden was een computer spelletje nog iets om over te praten. Op mijn 17^de kreeg ik mijn eerste mobiel telefoon. Een Sagem. Een mooi ijsblauw toestelletje die kon bellen en smssen. Ik heb daarmee nog eens een smsje gestuurd naar iemand waarvan ik niet wilde dat diegene mijn nummer kreeg. Degene belde op. Wist ik veel dat met smssen mijn nummer meeging. Wat een mooie tijd. Toen kwam de smartphone. De telefoon die nu iedereen bezig houdt. Internet maakt een opmars vanaf mijn 12^de jaar. Wij hadden ook internet met een modem, die moest inbellen. Dat geluid hoor ik nog steeds, was zo leuk. Ging hij inbellen, hopend dat het ding contact maakte. Nu, 20 jaar later, heeft zo’n 90% van de mensen internet, of een smartphone. We hebben wifi-spots, we hebben 3G, we hebben 4G, we hoeven niets te missen. We begonnen met ICQ, toen MSN,  nu is het Whats app. We hadden Hyves.. nu heeft iedereen Facebook en is Hyves opgeheven. Toen MSN ermee stopte voelde ik een steek. MSN heb ik van begin tot eind gebruikt. Het voelde raar dat zoiets ermee stopte. Niets lijkt eindig. Alles gaat goed op internet. Maar ook daar stoppen bedrijven ermee. Soms vraag ik me af wanneer Facebook zijn populariteit zal dalen. Triggers. Daar ging het om. We hebben steeds meer van dat soort nodig. Ik las laatst in een magazine het woord socialobesitas. Overdaad aan social media. Snap ik wel. Begrijp me goed, ik ben de laatste die er tegen is, ik whatsapp veel, bekijk altijd nog even mijn facebook voordat ik ga slapen, heb twee hyves accounts gehad. Heb al eerder een facebook account gehad, verwijderd, en toch weer een aangemaakt. Dus wie ben ik om social media te veroordelen. Ik heb een twitter-account en zit op LinkedIn. Heb zelfs een Path-account, welke ik nooit gebruik omdat geen van mijn vrienden erop zitten. Maar wat nou… nou heel per ongeluk, dat we door deze overload aan informatie, aan sociale digitale contacten, wat nou als we daardoor toch stiekem een klein beetje het contact met realiteit verloren zijn. Wat nou als afentoe we toch nog terug zouden willen gaan naar de tijd dat alles zo simpel was, zo rustig…

Krijgen we ooit die rust terug. Zal het vanaf nu niet alleen maar drukker worden in onze omgeving. In onze digitale omgeving dan.

Ik ben blij met mijn hobby. Mijn hobby zorgt ervoor dat ik buiten kom, dat ik contact hou met de natuur. Met hetgene waardoor ik kan leven. Hetgene wat me ‘joy’geeft. Wat me liefde geeft, rust, en wat me het gevoel geeft ‘echt’ te zijn. Daar doe ik het nu voor. Het gevoel ‘echt’ te zijn.

Meer hoef ik niet. Gewoon genieten van de social media en daarnaast iets zoeken om je echt te voelen. Daar is waar ik het voor doe. De 80-20 regel. Waarbij 80 voor al het overige staat en 20 voor social media/digitaal.

Wat jullie doen, dat is aan jullie. Ik ga voor ECHT!!! J

Kort, maar krachtig..

Mijn vorige blog ging over het ‘grote gebaar’..  The Grand Gesture! Nou ik kan nu volmondig toegeven dat deze bestaat. En deze komt zonder waarschuwing, zonder aankondiging, zonder overleg, daar ineens is het er, ik maak het onzijdig omdat ik nog niet zeker ben of het een mannelijk of vrouwelijk moet zijn. Maar daar is het. Daar is de 180 graden draai, de ommekeer, de bing-bang, hoe je het ook wil noemen. In ieder geval is er zoiets als een Wake-up-call. Soms gaat deze vanzelf, soms met iets meer moeite..  of pijn. Maar in ieder geval heb ik nu een doel en ga ik ervoor. Volledig, en 100%! 

Ver van mijn bed-show.

Niet dus. Een hoop dingen in mijn leven spelen zich helemaal niet zo ver van mijn bed af. Ik zit nog steeds op een of andere wolk, roze, blauw, zwart, ik weet het niet, maar deze dingen - gebeurtenissen - zíjn mijn leven. Wanneer start ik eens of wanneer ga ik er in mee. Soms heb je een keerpunt nodig in je leven. Wanneer heb je die bereikt. In films is die altijd met een groot gebaar. Altijd ontzettend obvious! maar in "real-life" is dat voornamelijk een vlug gebaar, een kleinigheid, een zucht, een klik... Als je niet oplet dan mis je hem zelfs. Maar er zijn momenten dat je scherp genoeg bent en je geest niet vertroebeld door oud zeer of zorgen. Dan ineens heb je de ommekeer te pakken en weet je wat te doen. Ik heb dat altijd onzin gevonden, maar hij bestaat echt. Dan zie je het spreekwoordelijke licht. Weet je ineens wat goed voor je is en wat je wil met je leven. Dat laatste ben ik nog niet helemaal over uit. Ik heb de klik gehoord, de zucht gevoeld, maar wat ik met mijn leven wil is me nog niet precies duidelijk. 

Maar ik kom er in de buurt, er begint zich een beeld te vormen. Ik ben 31 en ik sta op een punt in mijn leven die ik niet snel zal vergeten. Ik ben met veel dingen laat geweest. Ik liep met 9 maanden en praatte ook al heel vlot, maar de rest is allemaal laat gekomen. Ben heel lang kind geweest, wist nooit wat ik wilde doen in mijn leven. Maar nu. Nu is het zo ver. 

Als ik de jeugd van tegenwoordig zie, zijn ze op hun 10de al verder dan ik op mijn 17de, eerder was ik daar jaloers op. Nu niet meer. Zo ben ik. Dit is míjn leven!! En ik vul het in zoals het goed voelt. En geloof me er is niets lekkerders dan er zo lang over doen! Want je leven is het waard geleefd te worden. Je leven is het waard van te genieten..

29 februari 2012

Schrikkeljaar is 2012. Dus hebben we in 2012 een 29 februari. Ik zou willen dat dit schrikkeljaar nog jaren op zich had laten wachten. Op 29 februari 2012 is mijn lieve opa overleden, op 90 jarige leeftijd. Natuurlijk hij had een mooie leeftijd, hij heeft een mooi leven gehad, hij had niet zo heel  veel meer in de huidige tijd, in het bejaardenhuis, waar hij een hekel aan had. Maar mijn opa is 10 jaar, 20 jaar, 30 jaar te vroeg gestorven. Hij was de fitste van het stel in het tehuis, hij had de meeste grapjes, hij was nog bij de pinken – ondanks zijn alzheimer- wist hij nog zeer goed waar het allemaal om ging. Hij wilde nog auto rijden, hij wilde nog dit en dat. Hij wilde….. om half 12 op 29 februari wilde zijn hart niet meer. Mijn sterke opa, mijn opa die nooit in zijn leven klaagde, mijn opa die hard werkte, mijn opa die lief voor mij was. Die meer liefde voor mij heeft getoond dan mijn vader ooit heeft gedaan. Mijn opa, mijn trots! Mijn lieve zachtaardige nooit chagrijnige opa, die van het leven hield.

Mijn moeder belde me op mijn werk, rond half 1, dat opa overleden was. Ik kon het eerst niet geloven. Waarom zou ik ook, we hadden net in januari zijn 90^ste verjaardag gevierd. Hij was fit en vrolijk en had er weer zin in, na een donkere periode. Maar aan de stem van mijn moeder te horen wist ik dat het waar was. Ik ken haar, ik weet hoe ze klinkt. Mijn opa was overleden, amper anderhalve maand na zijn verjaardag. Hij was er niet meer. Op mijn werk kreeg ik de steun die ik nodig had, vooral van één collega in het bijzonder! Ik ben haar dan ook zeer dankbaar! Daarna ging het snel, op dat moment natuurlijk niet, maar achter gezien wel. Veel te snel.

Ik ben naar het noorden afgereisd om mijn opa mijn laatste groet te bewijzen. Daar lag hij, in een kist, niet meer in leven. (ik wilde eerst iets ander tikken, maar zal het netjes houden), niet mijn opa. Zoals zoveel mensen zullen kunnen beamen als ze een open kist hebben gezien. Ik ben later nog een keer geweest, weer samen met mijn moeder. Het was zo mooi, ik ben niet iemand die graag bij opbaringen aanwezig is maar ik moest en zou bij mijn opa zijn. Hem aanraken, hem vertellen dat ik van hem hou. Natuurlijk kan dat altijd nog, maar ik wilde daar zijn, ik wilde ook eigenlijk niet meer weg.

De crematie.

Na de crematie, wordt na 4 weken, ofzoiets, de as vrijgegeven. Ik mocht bij het uitstrooien zijn. Ik mocht het zelfs zelf doen. Een mooier afscheid had ik me niet kunnen wensen van mijn opa als dit. De plek waar ik hem wilde uitstrooien, tussen de varens, werd beschenen door de zon op hetzelfde moment. ‘

Mijn opa zei mij gedag en ik hem…..

Saai of Rusteloos...

Zelfs mijn dromen zijn er niet meer. Of heel saai. Ik zit in een pauze in mijn leven lijkt het wel. Ik heb geen uitdagingen, beleef niets leuks meer. Heb geen dingen om naar uit te kijken. Tuurlijk ik heb een afspraak staan om met een vriendin, mijn beste, naar Ierland af te reizen. Mijn lief en ik gaan met een beetje geluk eind dit jaar het Noorderlicht aanschouwen en met pech zitten we 12 dagen binnen omdat buiten een sneeuw storm woedt.. en wij bij het licht van het openhaard vuur proberen onze westerse romans te lezen in het land van Kurt Wallander, geesteskind van Henning Mankell, een briljante Zweedse schrijver. Nu gaan wij naar Noorwegen, maar het ligt zo dicht bij elkaar dat jullie dat vast over het hoofd zien. Ik heb allerlei plannen. Ik wil heel graag de opleiding doen voor Vinoloog. Mijn lief en ik vinden het leuk om lekker uit eten te gaan en dan vooral nieuwe en oude bekende wijnen te drinken. Zo waren we laatst bij onze favoriet chinees restaurant. Alleen houdt hij er een hele bijzondere kookstijl op na. Maar wat vooral bijzonder is is dat hij, niet afgestudeerd, sommerlier is. Hij heeft zo’n 150 soorten wijn op voorraad in zijn restaurant, daarbij experimenteert hij met moleculair koken en bingo je hebt iets bijzonders. Gevogelte is mijn favoriet. We zaten lekker te kletsen, toen na een aantal moleculair gekookte voorgerechtjes de bosduif werd opgediend met zwarte bonen saus en een schuim van peer. Heel bijzondere combinatie. Met een bijzondere rode wijn erbij. Deze wijn was lekker en vol, maar paste niet bij de duif, nee deze wijn paste als het glazen muiltje van Assepoester bij de zwarte bonen saus. Ik kon me niet inhouden en deelde deze ontdekking met mijn lief. Welke het weer deelde met de ober. Die ons, of mij in dit geval, helemaal gelijk gaf en ik quote zei: “Klopt, de wijn is uitgekozen op de saus, u bent de eerste die dat eruit haalt met proeven.”. Mijn lief helemaal trots en mijn gedachten gingen naar een opleiding waar ik iets kan doen met mijn smaakpapillen. Die toch erg goed lijken te werken. Nog een voorbeeld. Bij een eetcafé in de buurt bij ons. Net open, moeten nog naam maken. Het is er erg rustig. En deze avond liep zijn moeder in de bediending. Mollige dame, normaal en vriendelijk. Broodje op tafel, wat simpel, met een kruidenbotertje. Iets zuur. Later kwam het voorgerecht, helaas vertelde de garnalen zelf dat ze in boter waren gebakken, wat over duidelijk was. Hoofdgerecht was al minder aanwezig. Lekkere bak aardappeltjes slash frietjes, met mayonaise. Een simpel en jong huiswijntje, 2009. Ook de mayonaise had een zuurtje. Genieters als wij zijn en vooral heel nieuwsgierig vroeg mijn lief naar dit zuurtje. Kok en eigenaar van dit restaurant lachte en zei: “ Leuk dat het u opvalt, ik heb enkele truffeltjes toegevoegd aan de mayonaise”. […] Het is maar wat je een probeerseltje noemt… weer een momentje voor mij om te denken dat ga ik doen met mijn leven.
En waar ben ik reeds, enkele maanden later. Nog steeds in dezelfde sleur van maandag en dinsdag halve dag aan het werk, wat ik overigens wel erg leuk vind, woensdag en donderdag een hele dag saai werk verricht en vrijdag een dag heb met allebei de banen, de een van 4 uur en de ander van 3 uur…. Ik mis iets. Dit kan niet mijn leven zijn. Misschien komt het doordat ik net verhuisd ben. Ik kan slecht tegen verhuizen. Dat is helemaal niet mijn ding. Misschien toch maar eens Googlen naar die Vinologen opleiding… of vind ik sportmassage toch ook leuk..

Hoezo.. besluiteloos… en zo stap ik weer terug in mijn sleur, van werken, standaard avondinvulling en me rusteloos voelen…

2012

2012

Het nieuwe jaar is begonnen. 2012. Een mooi getal vind ik het. Een mooi jaar gaat het worden. Tenminste dat hoop ik. Je weet nooit hoe een jaar zal lopen. Wat ik wel weet is dat ik altijd op de eerste dag van een jaar over het afgelopen jaar nadenk. En dan moet ik eigenlijk heel saai zijn over 2011. Dat jaar viel alles mee….. saai he! Of toch niet. 2010 vond ik een vreselijk jaar. Daar gingen de dingen helemaal niet zoals ik ze wenste. Maar het jaar daarna, valt zo op de eerste druilerige (zon)dag van 2012 eigenlijk best mee. Buiten het feit dat ik de helft van het jaar werkeloos was, me machteloos voelde en dacht dat ik nooit meer aan het werk kwam, bracht 2011 ook veel inzicht in mezelf. Ik ben dichter bij mezelf gekomen door afstand van mijn geliefden te nemen. Ik heb van diverse mensen afscheid genomen en heb mezelf omarmd. Mijn vriendje en ik hebben in 2011 besloten om tijdelijk te gaan latten. Daar heeft ons beiden geen windeieren gelegd. We zijn er samen sterker door geworden en we gaan in 2012 verder als een ‘ons’. We gaan onze spullen weer op één hoop gooien in een huis wat dan op samenwonen moet lijken. We gaan weer met onze volle rugzakken ’s avonds samen op een bank zitten, dineren aan dezelfde tafel en dromen in hetzelfde bed. En ik heb er nog nooit zo’n zin in gehad.
Oudejaarsdag vierden we samen, mijn vriendje, zijn kinderen en mijn allerbeste vriendinnetje in het huis wat we in 2012 beide ons thuis gaan noemen. Het was een geweldige avond. Lekker cliché had ik ’s ochtends om negen uur al oliebollen en appelbeignets gehaald en ging vriendlief de boodschappen voor het avondeten doen. De 3 flessen prosecco en 2 flessen champagne keken ons al smachtend aan om ontpopt te worden. ’s Middags gingen we met de kids en mijn vriendin spelletjes spelen terwijl vriendlief even een laatste borrel op 2011 in het café nam. De bakken werden gevuld met chips, spekjes en tucjes, de glazen met Martini en Ranja! De spelletjes op tafel en daar gingen de dobbelstenen. Vriendlief kwam thuis en ging koken, hele tafel gevuld met schalen met lekkers. Dat ging er prima in bij iedereen. Overigens waren ze in de wijk al de gehele dag vuurwerk aan het afsteken. Wat aan de dag zijn charme gaf. Toen was het tijd voor de champagne en het wensen van al het goede voor het nieuwe jaar en het spectaculaire vuurwerk bekijken. Een geslaagd moment van jaarwisseling was het gevolg. Lekker met een glas champagne op de hand, mijn beste vriendin en een klein meisje aan mij zij genieten van de rookvorming en knallen van het vuurwerk. Terwijl vriendlief achter het raam met zijn jongste stond te kijken. Wat hij overigens helemaal niet vervelend vond, maar dat zeggen we natuurlijk niet erbij.
De flessen champagne zijn op, de beste wensen uitgedeeld en daar is dan het tv entertainment van de avond, de Victoria’s Secret modeshow 2011. Op tijd naar bed, niet kunnen slapen met al het vuurwerk wat nog niet opgebrand of aangestoken was. Opgestaan met een frisse blik op de wereld, een rustig gevoel en zin in beweging.
Al met al een fantastische jaarwisseling, op naar 2012. Voor nu wens ik jullie allemaal cliché de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar, maar niet minder gemeend! Maar er wat moois van en geniet van de kleine dingen in het leven.

Vrouwen vs. Mannen

Waarom is het dat wij, vrouwen, altijd meer willen dan we kunnen krijgen. Net een fantastische avond gehad met mijn lief, lekker uiteten, gezellig restaurant, waar we de eigenaar goed van kennen, leuk gezelschap aan de tafel naast ons. Eten klaar, lekker een espresso met likeurtje toe en een hapje tiramisu! Romantisch en toch ook weer helemaal niet omdat het restaurant zo goed als leeg was, ik met de eigenaar flirtte en mijn lief daar grapjes over maakte. Nog een espresso dan, ja en een likeurtje, nu we toch bezig zijn. Het is nog zo vroeg, pas kwart over acht. Oh, wat zei je, je moet nog werken vanavond. Nou dat zal wel niet na een fles rode wijn en twee likeurtjes bij de koffie. Niet de beste wijn, ook niet eens erg lekker, maar wel te drinken. Half negen, we lopen het restaurant uit. Kusje, ik ga werken, zie ik je morgen? Morgen? Oh, kunnen we de avond niet samen eindigen?

Vrouwen worden altijd gezien als zeurpieten, lastig zijn we, moeilijk, niet te snappen.. voor mannen dan. Voor een andere vrouw is het volkomen normaal dat je een keer, o.k. best vaak over je relatie met je lief wil praten. Dat praten wordt dan door een man als zeuren gezien. Maar dat is gewoon hoe wij vrouwen dingen verwerken. Ik denk dat de bedenker van Vrouwen komen van Venus en Mannen van Mars, gelijk had! Mannen en vrouwen kunnen zich niet met elkaar meten. Dat is hetzelfde als een mooie fles Château Margaux Margaux vergelijken met een schitterende fles whisky, authentiek op frans eiken gelagerde Springbank van 18 jaar oud. Dat is onmogelijk. De wijnkenners onder ons zullen beweren dat er geen whisky zo’n mooie afdronk heeft als de volle en sprekende Margaux. Whisky drinkers zullen lachen om de rode kleur, het vette aan het wijnglas en het gekir over de mooie druif en andere smaken die de sommeliers proeven. Een beetje te vergelijken met hoe vrouwen over mannen praten en hoe mannen over voetbal en al het andere waar ze over praten. Want laten we wel wezen hoe meer wij vrouwen over mannen praten, de mannen die het op hun zaterdagavond van vrijheid hebben over voetbal en waar ze verder over mogen praten, hoe verder naast we er zitten.

Mannen praten niet over vrouwen, mannen praten niet. Mannen hebben het over voetbal, lekkere wijven en bier. En, geef toe, wat is daar mis mee? Dus als een man zegt dat hij nog moet werken en dat hij daarvoor naar huis rijdt, heeft niets te maken met dat een man ons niet aantrekkelijk genoeg vindt, maar wel zoveel met de stapel werk die thuis wacht. Want een man zegt wat hij denkt en doet, waar wij vrouwen nog heel veel van kunnen leren.

Hoewel, hoe leuk is het om een vrouw te zijn. Heel leuk, kan ik uit ervaring zeggen! Heerlijk een avondje met vriendinnen op de bank subjectieve informatie verstrekken over de mannen in je leven. In het dagelijks leven ook wel genoemd, roddelen.

Komen we terug op mijn vraag waarom we de avond samen niet kunnen eindigen, niet omdat de man in kwestie met z’n virtuele vriendin wil chatten, niet omdat ik vanavond geen gezellige tafelgenoot was, maar omdat er een berg werk ligt en mijn lief daar aandacht aan wil schenken.

Niets meer en niets minder.

Geluk

Wanneer ben je gelukkig. Als je alles hebt wat je hartje begeert? Een groot huis, geld genoeg, mooie grote auto, veel kunst, een werkster, een kok. Ben je dan gelukkig, als je in je kimono van zijde, met een glas van de beste Chateau Margaux Margaux op je van buffelleer gemaakte bank zit op te warmen aan je 2 meter brede open haard. Of ben je gelukkig als je samen met je geliefde overal potten en pannen moet neerzetten omdat de regen door je dak lekt, maar je wel samen bent. Er wordt veel gesproken over geluk. Je moet dit, je moet dat, je bent pas gelukkig als je jezelf hebt gevonden en van jezelf kan houden en daarom van een ander. Of je bent pas echt gelukkig als nog wat te wensen hebt en dus niet alles kan kopen wat je hart je begeert. Maar waarom willen andere mensen ons vertellen wanneer we gelukkig zijn. Is dat niet iets wat een ieder voor zichzelf bepaalt. Wordt de een niet gewoon heel erg gelukkig van geld, terwijl de ander alleen maar gelukkig van zijn geliefden wordt. Is het niet zo dat er mensen zielsgelukkig zijn met wat ze hebben en sommige nooit gelukkig worden van alles wat ze hebben of nog kunnen krijgen. Ik begin hierover omdat ik sinds enige tijd zelf mijn geluk ervaar. Ik kan ronduit zeggen, ik ben gelukkig. En waarom nou? Ik heb nog steeds geld problemen, ik heb geen perfecte relatie, ik heb echt geen geweldige jeugd gehad, ik ben laatst afgewezen voor een baan die ik heel graag wilde. Maar ik ben wel gelukkig. Ik ben gelukkig omdat ik een super fijn-klein- huisje heb, 4 leuke parttime banen, ik op één van de mooiste plekjes op aarde woon, ik nee durf te zeggen, ik fijne dieren heb, ik een lieve –gelukkig geen perfecte- vriend heb, en zo kan ik nog wel een hele waslijst opnoemen. Maar problemen heb ik ook en ook daar geniet ik van. Ruzie heb ik ook, ik ben ook veel moe en wil dan niets liever dan in mijn bed gaan liggen en doorslapen als de wekker mij weer eens wekt om te gaan werken. Voor mij, zijn al deze dingen een gelukselixer, waardoor ik me gelukkig voel. Het voelt bevrijdend het op schrift te zetten. Vaak kom je erachter dat je meer hebt om gelukkig over te zijn dan je in de eerste instantie denkt. Zoek ernaar dat is mijn tip. Zoek naar je eigen manier om geluk te voelen. Luister niet naar die dure boeken die je vertellen hoe je gelukkig moet zijn, maar voel het zelf, luister naar jezelf.

Wat maakt u gelukkig?

Wachten

Waarom wachten op een moment dat echt ons leven veranderd, om ons leven te veranderen. Waarom moet iets groots ons doen leren waarom we willen leven. Dat ons leven zin heeft. “The Grand Gesture”, zoals de amerikanen het zo mooi omschrijven. “Het grote gebaar” vrij vertaald in het Nederlands.
Waarom kunnen we niet gewoon van ons leven genieten en er van houden als het maar ordinairy is. Als het gewoon maar voortkabbelt zoals een riviertje door de bergen. Een stroompje die geboren wordt uit een groter geheel, gemaakt is om zijn hele leven te blijven stromen.
Waarom moet er iets gebeuren voor ons om te geloven dat we het waard zijn, dat we iets voorstellen in dit leven. Dat we iets kunnen veranderen in dit leven, dat als we allang tot stof vergaan zijn nog steeds herinnerd worden om onze daden. Waarom hebben we iets nodig om ons goed te voelen. Filosofen hebben hierdoor werk, dit is wat ze doen. Nadenken over het waarom.
Maar is het niet zo dat de kleine dingen ons leven het leven waard maken! De matige complimenten, de kleine momenten, het kleine maar oprechte cadeau van een gewaardeerde vriend. De vogel die ons wekt in de ochtend, de eekhoorn die we op ons pad tegenkomen in het bos, de duif die niet wil wegvliegen terwijl we in onze auto op hem af rijden en waarbij we al vloekend toch op onze rem trappen omdat we niet degene willen zijn die deze duif dood wil rijdt.
Of zijn er mensen die het wel zien, die wel genieten van de eerste zonnestralen in de lente, die nog half niet zo warm zijn als ze zouden moeten, die wel kunnen mijmeren bij een miezerbuitje waar ons land om bekend staat. We krijgen niet voor niets de naam Koud-Kikker-Land.
Maar is dat niet het land waar zovelen van ons stiekem zoveel van houden. We kennen amper vaderlandslievendheid, zeker niet zoals bijvoorbeeld onze Amerikaanse buren, die helemaal prat kunnen gaan op hun land. Wij blijven liever nuchter en normaal.

Maar als we dan hier in ons kikker-landje wachten op een groot gebaar om ons leven het waar te maken, is het dan niet zo, dat we eigenlijk al best gelukkig zijn met onze nuchterheid, onze kennis van water, wind en duinen, onze buurman, onze handel, ons eigen huis.

Ik ben van mening, dat de Nederlander het best goed voor elkaar heeft, alleen wachten we op een teken om dat te bevestigen. Waarom geven we onszelf dat teken niet?

Winter...

Winter... Ik hou van de winter.. Het is al zo lang droog en mooi weer in het jaar 2011, de zon schijnt, het is mooi weer, het is droog. Eindelijk hebben we in Nederland het weer wat we zo graag willen. Vorig jaar, 2010 was het ook al zo mooi. Geen regen, alleen maar zon. Geen regen.. alleen maar zon, weet je wat dat betekend.. dat betekend dat de boeren het lastig hebben. Dat ons drinkwater op raakt, dat onze grote rivieren (Maas, Waal, Rijn) leeg raken, opdrogen. Opdrogen is nooit goed. Overstromen ook niet. Dat gebeurde afgelopen winter. Toen traden al deze grote rivieren buiten hun oevers. Dat gaf mooie plaatjes, maar het landschap werd verwoest. Nu is het weer te droog.

Anyway, winter daar had ik het over. Winter is fijn, de sneeuw die geruisloos valt. Als de grond al vol sneeuw ligt, lijkt de wereld even stil te staan. Het is buiten bijna geluidloos. Zachtjes zie je de vlokken vallen, maar je hoort ze niet. In elke winter is er zo'n moment van bijna geluidloze tijd, het is donker en het zachte ruizen van de sneeuw. Ik hou van de winter om dit fenomeen. Het enige seizoen wat je van je adem kan doen benemen. Je kent de foto's wel van besneeuwde bergtoppen, besneeuwde weiden. Mooie plaatjes, rustige plaatjes. Deze plaatjes kan je in de winter ook echt beleven. Zoals ik al zei, ik hou van de winter.

En deze onmogelijke droogte moet nu echt ophouden, want als het nog langer aanhoudt dan hebben we geen hooi meer. En hooischaarste kunnen we nu niet gebruiken... Waarom niet? Dat hoor je snel genoeg.

Mistakes

People make mistakes... That's what we do...

We maken fouten. Iedereen maakt fouten. Meestal zijn dat geen noemenswaardige fouten. Maar soms, soms maakt men een fout die onherstelbaar lijkt. Maar wat nou als dat niet je eigen fout is. Wat nou als de fout gemaakt is door iemand anders, wat nou als die fout gemaakt is door je eigen vader.
En als je er na bijna 30 jaar achter komt dat je zelf niet verantwoordelijk bent maar dat je vader degene is die die fout gemaakt heeft. Hoe herstel je een fout die bijna 30 jaar de tijd heeft gehad om te vormen, om zich te vestigen in het diepste van je ziel. Hoe ga je om met een fout van iemand anders die van jezelf lijkt?
Deze vraag moet je misschien niet eens aan jezelf vragen, maar aan iemand die daar heel lang voor op school heeft gezeten. En dus maak je een afspraak met een psycholoog. En verteld deze je dat je je huidige vriendje hebt gekozen op basis van een vader-syndroom. Don't think so...

Wat is de beste stap om over een fout van iemand anders heen te komen? And I quote:

Brick by brick, my citizens. Brick by brick... by Red Pollard (Seabiscuit)

Om in onze taal te blijven, stap voor stap zal ik de fout van mijn vader herstellen... Wacht maar pa, ik kom er wel.

Nieuw leven

Gisteren zijn er op een stal waar ik veel kom 4 kittens geboren. Een heel nieuw leven. Eigenlijk 4 nieuwe levens. En voor moeder-poes ook een heel nieuwe leven, de komende 14 weken. Daarna is het voor moeder-poes weer gewoon zoals het daarvoor ook was. Wij mensen daarentegen zitten de rest van hun leven vast aan hun kroost en dan heb ik het nog niet eens over de mensen die een kindje met een stoornis of handicap baren. Nee ik heb het over mensen met een gezond kindje. Eentje die naar hartenlust schreeuwt wanneer het hem/haar uitkomt, vaak voor een reden zoals honger, maar nog vaker gewoon voor de lol. Zit ik daar als meisje, die al jaren zeker weet dat er geen nakommelingen komen van dit meisje, zich te ergeren aan het gebrek van respect van ouders aan niet-ouders. Het lijkt wel, en nu gaan we even mijn frustraties online zetten, of als je ouder wordt je ineens asociaal mag worden. Ouders schijnen het namelijk erg leuk te vinden als hun kind al jengelend andere mensen lastig valt en oh wee als deze mensen dat niet ontvangen met hun hartelijkste glimlach. Sorry Nederland maar ik ga een bekentenis doen waar 80% van jullie stijl van achterovervalt, 20% me toejuicht en 1% heimelijk zou willen ook zo eerlijk te durven zijn... Ik ben dus iemand die daar juist helemaal niet om lacht. Waarom niet? Omdat ik het niet om te lachen vind. Ik vind kinderen vaak helemaal niet leuk of schattig of lollig, maar vaker lastig, irritant en luidruchtig.

Ja, nu heeft de oplettende lezer, vooral de cijfermatig types waar ik er ook een van ben, toch opgemerkt dat ze tot 101% zijn gekomen. Nou het is zo, de 1% is een deel van de 80%. Want wat is nog steeds taboe in de mensenwereld? Ervoor uitkomen dat je spijt van je kinderen hebt. Dat zijn mensen die eigenlijk al twijfelde maar ja de omgeving he... Ik zeg, bij twijfel beslist niet doen! Tuurlijk houden die mensen van hun kinderen, ze kunnen ook niet anders, want dat is genetisch bepaald. Maar ze hadden ze toch liever niet gehad. En daarbij komt dat het dan voor de vrouw vaak lastiger is om toe te geven dan voor de man. De man wordt vaak toch wel als 'iets' gezien die geen emoties bezit. Laatst gelezen in zo'n meisjesblad, dat er inderdaad een vrouw was die spijt had van haar 2(!) kinderen. Mijn eerste reactie is dan, waarom uberhaupt 2? Enfin, ze had er ook nu pas spijt van, nu de kinderen een stukje ouder waren.
Mij persoonlijk lijken die eerste 18 jaren gewoon te zwaar... daarna schop onder hol en uit laten vliegen. Ik kan niet met een liefdevol gevoel naar een baby kijken, het doet me niets. Ze zeggen dat er voor mensen zoals ik ook hoop bestaat (alsof het hebben van kinderen zalig makend is??) maar het schijnt dat je al je tegengevoelens kwijtraakt als het je eigen kind is.

Wat nou als je nooit een kind op de wereld zet?

Zeik Cultuur

Zeik-Cultuur

Nederland heeft een Zeik-cultuur. Nederlanders zeuren altijd over alles. Als er iets niet te zeuren valt dan zoeken we het wel, bah wat een gezeur. Ik werk 40 uur op kantoor, dan heb ik 40 uur een radio zender aan. Altijd dezelfde zender omdat de meeste muziek daarvan gewoon goed is. Elk uur is er netjes het nieuws. Het is altijd hetzelfde gezeur. Alles wat er in Nederland beslist wordt, gebeurd of over nagedacht wordt is reden om te zeuren. Er is altijd wel weer een instantie die er zijn mening over heeft, dan is het weer het “Nederlandse Volk”, dan weer een commentator die het beter weet. Het glas is halfleeg, deze voetbaltrainer is echt een mietje, de mensen aan de kant hebben er meer verstand van. (Word zelf dan trainer!). Waar ik me persoonlijk ontzettend aan irriteer is de voetbal-afzeik-cultuur. Voetbal is leuk, een leuk spel, een spannend spel en helemaal niet erg dat er geld in omgaat, maar waarom die voor-, tussen- en nabeschouwingen. Waarom elk doelpunt zo uitmelken, waarom elke pas die die spits verkeerde zette vanaf elke hoek afzeiken? Waarom zoveel commentaar voor een spelletje, wat eigenlijk ook maar gewoon een spelletje is. Onze premier, De heer “HarryPotter” Balkenende, mijn excuses op voorhand meneer Balkenende, maar het is gewoon te makkelijk. Onze tweede kamer doet ook alles fout. Uiteraard verdienen ze ook nog eens teveel met alleen maar een beetje in een kamer zitten en discussiëren. Op onze kosten, ook nog eens! Ik kan wel een boek vol schrijven met dingen waar wij “Nederlanders” over kunnen zeuren. Maar wat je het meest opviel vandaag:
Het sneeuwt en het sneeuwt hard en veel. Dat geeft overlast. Waarom? Omdat wij in ons kikkerland er ieder jaar weer vanuit gaan dat het 4 seizoenen mooi weer blijft. En dan vragen wij ons af hoe het kan dat we toch nooit voorbereid zijn op dergelijke natuurverschijnselen. Sneeuw is een normaal gevolg van de winter. Elke winter weer horen we de verhalen over de spoorwegen. Elke winter weer kunnen er geen treinen rijden of veel minder dan er horen te rijden. Misschien een idee om eens in Rusland of Alaska te gaan kijken hoe zij het oplossen, deze mensen zijn blij als ze een maand geen 18 maar 10 graden vorst hebben. De spoorwegen, daar gaat het om. Nu heeft de NS bepaalt dat als je buiten de spits reist dat je gebruik mag maken van de 40% korting, die je normaal alleen krijgt als je een kortingskaart hebt gekocht welke een jaar geldig is. Nu krijgt iedereen dus korting. En dan is er daar Rover, de reizigersorganisatie.. de zogenaamde “spoorwegen waakhond”. Rover is het er niet mee eens. Het kan toch niet zo zijn dat sommige mensen die kaart hebben gekocht en andere die dat niet hebben nu toch ook gebruik kunnen maken van deze 40% korting… Mensen waar maak je je druk om het is winter. Een strenge winter voor “Nederlandse begrippen”. Ok wie dat verzonnen heeft krijgt van mij alsnog een ‘oprot premie’ maar daar later meer over. We hebben een strenge winter, de treinen kunnen het werk niet aan, dus gaan we naar alternatieven zoeken en waarmee kan je de Hollander beter paaien dan korting. Alles goeiekoper maken! Dan zijn we die sneeuw rap vergeten.

Want er is één gezegde zo waar als een koe: “Ons ben zúúnigers”.

Single

Mijn beste vriendinnetje, een meisje van 26 jaar, is net weer single na een relatie van 4 jaar. Uiteraard niet zo’n hele leuke “break-up” maar beide partijen waren het er wel mee eens dat het zo niet langer ging. Van andere interesses tot seksueel gebied ging het niet meer en dus dan gaan twee weldenkende slimme mensen uit elkaar, in plaats van elkaar lastig blijven vallen met ‘we moeten er aan werken’ of ‘het is een fase’ gezwets. Nee zij hebben ingezien dat de relatie uitgebloeid was en hebben er geen water meer aan gegeven. Want een dode plant krijg je toch nooit meer aan het leven, soms doet hij het na een dompel bad wel weer een week of twee, maar echt leven zal hij nooit meer doen. De tijd is aangebroken voor mijn vriendin, dat de tranen op zijn en dat ze het levenslicht weer ziet en met volle teugen, kan ik toevoegen. Zij is op dit moment mijn single-goeroe, zij doet dingen die ik, in een relatie, niet kan. Zij heeft flirts, zij speelt met het leven en gaat en staat waar ze wil, zonder daarover ellenlange verklaringen te moeten afleggen of het “hoe” en “waarom”. Nu heeft zij wel weer een jongetje gevonden die ze erg aardig vindt. Zo aardig dat hij al haar kostbare gedachten in beslag neemt. Ik daarentegen, als oud-wijf in een relatie, denk dan, laat hem gaan er zijn nog zoveel andere vissen die je echt wil vangen! Geniet van je single life en neem hem als je zin hebt. Of denk je dat altijd als je in een relatie zit? Willen mensen in een relatie hun single leven terug en mensen die single zijn, benijden die mensen in een relatie?

Is het altijd groener bij de buren?

Ontmoeting

11 oktober 2009... mijn laatste blog dateert uit 2006... ergens is het mis gegaan. Anyway, ik ben er weer en schrijf rustig verder, alsof er niets gebeurd is. Dat is niet helemaal waar. Er is veel gebeurd, heel veel zelfs.. Maar dat is teveel om in één keer te vertellen! Dus laten we het maar even luchtig houden zo´n eerste blog weer..

Ik wil anoniem blijven, niet omdat ik zoveel geheimen heb maar omdat het makkelijker schrijft.

Ik ben een meisje van 28 jaar, mijn vriend is een jongetje van 40+. We zijn nu ongeveer 2 jaar en 8 maanden vriendjes van elkaar. We zijn elkaar tegen gekomen in een kantine, een saaie kantine, waar mensen komen met een enorme rugzak met emotionele lading. We pasten er wel. Mijn rugzak is misschien iets kleiner dan de zijne, maar niet minder gevuld...
Ik zat daar, een van de eerste keren dat ik aan de bar aanschoof, samen met mijn buurvrouw. Ze had me meegenomen om de mensen te leren kennen van de omgeving, waar ik net nieuw was komen wonen. Aan de andere kant van Nederland, was ik moederziel alleen gaan wonen voor mijn studie. Ik liet alles achter wat ik kende en als veilig beschouwde om in een klein en kritisch dorp te gaan wonen. Een grotere cultuurschok kon ik als stads meisje niet voorzien. Maar alles gaat wennen als je mensen uit de buurt gaat leren kennen.
Na een aantal drankjes, het bekende ritueel van voorstellen, namen uitwisselen en lachen om stomme grapjes, begon er iets anders te dagen. Deze vent had wél iets te melden, in tegenstelling tot de NoNo's aan de bar. Dit jongetje was nog niet verbitterd en gesloten door de sloot van ellende die hij had meegemaakt in zijn leven. Dit jongetje had sprankelende bruine ogen en een oprechte lach. Dit jongetje wilde ik leren kennen. En snel ook.

Dat snelle heb ik geweten, snel ging het, echter heeft dat niets afgedaan aan onze ontmoeting. De ontmoeting is er één met een zilveren randje.. de rest is goud.

23 juli 2006

Hi,

Welkom op mijn blog. Gezellig dat je even je neus komt laten zien om te kijken of ik nog iets zinnigs te schrijven heb. Blijf nog even hangen en kom wat vaker terug, als je je verveelt bijvoorbeeld, want ik heb genoeg te vertellen!
Maar voor nu, blijft het hier even bij, ik ga mijn blog even personaliseren!

See ya soon.

Adios!