Single

Mijn beste vriendinnetje, een meisje van 26 jaar, is net weer single na een relatie van 4 jaar. Uiteraard niet zo’n hele leuke “break-up” maar beide partijen waren het er wel mee eens dat het zo niet langer ging. Van andere interesses tot seksueel gebied ging het niet meer en dus dan gaan twee weldenkende slimme mensen uit elkaar, in plaats van elkaar lastig blijven vallen met ‘we moeten er aan werken’ of ‘het is een fase’ gezwets. Nee zij hebben ingezien dat de relatie uitgebloeid was en hebben er geen water meer aan gegeven. Want een dode plant krijg je toch nooit meer aan het leven, soms doet hij het na een dompel bad wel weer een week of twee, maar echt leven zal hij nooit meer doen. De tijd is aangebroken voor mijn vriendin, dat de tranen op zijn en dat ze het levenslicht weer ziet en met volle teugen, kan ik toevoegen. Zij is op dit moment mijn single-goeroe, zij doet dingen die ik, in een relatie, niet kan. Zij heeft flirts, zij speelt met het leven en gaat en staat waar ze wil, zonder daarover ellenlange verklaringen te moeten afleggen of het “hoe” en “waarom”. Nu heeft zij wel weer een jongetje gevonden die ze erg aardig vindt. Zo aardig dat hij al haar kostbare gedachten in beslag neemt. Ik daarentegen, als oud-wijf in een relatie, denk dan, laat hem gaan er zijn nog zoveel andere vissen die je echt wil vangen! Geniet van je single life en neem hem als je zin hebt. Of denk je dat altijd als je in een relatie zit? Willen mensen in een relatie hun single leven terug en mensen die single zijn, benijden die mensen in een relatie?

Is het altijd groener bij de buren?