Nieuw leven

Gisteren zijn er op een stal waar ik veel kom 4 kittens geboren. Een heel nieuw leven. Eigenlijk 4 nieuwe levens. En voor moeder-poes ook een heel nieuwe leven, de komende 14 weken. Daarna is het voor moeder-poes weer gewoon zoals het daarvoor ook was. Wij mensen daarentegen zitten de rest van hun leven vast aan hun kroost en dan heb ik het nog niet eens over de mensen die een kindje met een stoornis of handicap baren. Nee ik heb het over mensen met een gezond kindje. Eentje die naar hartenlust schreeuwt wanneer het hem/haar uitkomt, vaak voor een reden zoals honger, maar nog vaker gewoon voor de lol. Zit ik daar als meisje, die al jaren zeker weet dat er geen nakommelingen komen van dit meisje, zich te ergeren aan het gebrek van respect van ouders aan niet-ouders. Het lijkt wel, en nu gaan we even mijn frustraties online zetten, of als je ouder wordt je ineens asociaal mag worden. Ouders schijnen het namelijk erg leuk te vinden als hun kind al jengelend andere mensen lastig valt en oh wee als deze mensen dat niet ontvangen met hun hartelijkste glimlach. Sorry Nederland maar ik ga een bekentenis doen waar 80% van jullie stijl van achterovervalt, 20% me toejuicht en 1% heimelijk zou willen ook zo eerlijk te durven zijn... Ik ben dus iemand die daar juist helemaal niet om lacht. Waarom niet? Omdat ik het niet om te lachen vind. Ik vind kinderen vaak helemaal niet leuk of schattig of lollig, maar vaker lastig, irritant en luidruchtig.

Ja, nu heeft de oplettende lezer, vooral de cijfermatig types waar ik er ook een van ben, toch opgemerkt dat ze tot 101% zijn gekomen. Nou het is zo, de 1% is een deel van de 80%. Want wat is nog steeds taboe in de mensenwereld? Ervoor uitkomen dat je spijt van je kinderen hebt. Dat zijn mensen die eigenlijk al twijfelde maar ja de omgeving he... Ik zeg, bij twijfel beslist niet doen! Tuurlijk houden die mensen van hun kinderen, ze kunnen ook niet anders, want dat is genetisch bepaald. Maar ze hadden ze toch liever niet gehad. En daarbij komt dat het dan voor de vrouw vaak lastiger is om toe te geven dan voor de man. De man wordt vaak toch wel als 'iets' gezien die geen emoties bezit. Laatst gelezen in zo'n meisjesblad, dat er inderdaad een vrouw was die spijt had van haar 2(!) kinderen. Mijn eerste reactie is dan, waarom uberhaupt 2? Enfin, ze had er ook nu pas spijt van, nu de kinderen een stukje ouder waren.
Mij persoonlijk lijken die eerste 18 jaren gewoon te zwaar... daarna schop onder hol en uit laten vliegen. Ik kan niet met een liefdevol gevoel naar een baby kijken, het doet me niets. Ze zeggen dat er voor mensen zoals ik ook hoop bestaat (alsof het hebben van kinderen zalig makend is??) maar het schijnt dat je al je tegengevoelens kwijtraakt als het je eigen kind is.

Wat nou als je nooit een kind op de wereld zet?