29 februari 2012

Schrikkeljaar is 2012. Dus hebben we in 2012 een 29 februari. Ik zou willen dat dit schrikkeljaar nog jaren op zich had laten wachten. Op 29 februari 2012 is mijn lieve opa overleden, op 90 jarige leeftijd. Natuurlijk hij had een mooie leeftijd, hij heeft een mooi leven gehad, hij had niet zo heel  veel meer in de huidige tijd, in het bejaardenhuis, waar hij een hekel aan had. Maar mijn opa is 10 jaar, 20 jaar, 30 jaar te vroeg gestorven. Hij was de fitste van het stel in het tehuis, hij had de meeste grapjes, hij was nog bij de pinken – ondanks zijn alzheimer- wist hij nog zeer goed waar het allemaal om ging. Hij wilde nog auto rijden, hij wilde nog dit en dat. Hij wilde….. om half 12 op 29 februari wilde zijn hart niet meer. Mijn sterke opa, mijn opa die nooit in zijn leven klaagde, mijn opa die hard werkte, mijn opa die lief voor mij was. Die meer liefde voor mij heeft getoond dan mijn vader ooit heeft gedaan. Mijn opa, mijn trots! Mijn lieve zachtaardige nooit chagrijnige opa, die van het leven hield.

Mijn moeder belde me op mijn werk, rond half 1, dat opa overleden was. Ik kon het eerst niet geloven. Waarom zou ik ook, we hadden net in januari zijn 90^ste verjaardag gevierd. Hij was fit en vrolijk en had er weer zin in, na een donkere periode. Maar aan de stem van mijn moeder te horen wist ik dat het waar was. Ik ken haar, ik weet hoe ze klinkt. Mijn opa was overleden, amper anderhalve maand na zijn verjaardag. Hij was er niet meer. Op mijn werk kreeg ik de steun die ik nodig had, vooral van één collega in het bijzonder! Ik ben haar dan ook zeer dankbaar! Daarna ging het snel, op dat moment natuurlijk niet, maar achter gezien wel. Veel te snel.

Ik ben naar het noorden afgereisd om mijn opa mijn laatste groet te bewijzen. Daar lag hij, in een kist, niet meer in leven. (ik wilde eerst iets ander tikken, maar zal het netjes houden), niet mijn opa. Zoals zoveel mensen zullen kunnen beamen als ze een open kist hebben gezien. Ik ben later nog een keer geweest, weer samen met mijn moeder. Het was zo mooi, ik ben niet iemand die graag bij opbaringen aanwezig is maar ik moest en zou bij mijn opa zijn. Hem aanraken, hem vertellen dat ik van hem hou. Natuurlijk kan dat altijd nog, maar ik wilde daar zijn, ik wilde ook eigenlijk niet meer weg.

De crematie.

Na de crematie, wordt na 4 weken, ofzoiets, de as vrijgegeven. Ik mocht bij het uitstrooien zijn. Ik mocht het zelfs zelf doen. Een mooier afscheid had ik me niet kunnen wensen van mijn opa als dit. De plek waar ik hem wilde uitstrooien, tussen de varens, werd beschenen door de zon op hetzelfde moment. ‘

Mijn opa zei mij gedag en ik hem…..