Onrust

Onrust

Ik heb onrust. En dan vooral ’s avonds als ik op de bank zit om een film of serie te bekijken. Als ik de hele dag gewerkt heb, na het werk mijn hobby heerlijk heb beoefend, tevreden onder de douche heb gestaan en een lekker maal heb gekookt, ga ik op de bank al dan niet met een wijntje zitten om een leuke film, of leuke serie te kijken. En dan begint het… de onrust. Het gevoel dat ik iets moet. Dat ik niet kan genieten van een avondje op de bank. Waarom kan ik er niet van genieten. Waarom als ik al mijn taken als brave burger, werken, sporten, goed eten, douchen, heb gedaan, waarom kan ik dat niet genieten van een beetje rust op de bank. Waarom gelijk dat onrustige gevoel. Het gevoel dat ik nog meer moet doen dat ik niet mag niksen. Het schuldgevoel. Het is een vermoeiend gevoel. Het is een onnodig gevoel. Het is een irrationeel gevoel.

Onrust, is een gevoel wat gemaakt wordt door de tegenwoordige tijd, denk ik. We hebben steeds meer prikkels nodig om ons goed te voelen. Voor 20 jaar geleden was een goed boek of een leuke film nog iets om voor op te blijven, 15 jaar geleden was een computer spelletje nog iets om over te praten. Op mijn 17^de kreeg ik mijn eerste mobiel telefoon. Een Sagem. Een mooi ijsblauw toestelletje die kon bellen en smssen. Ik heb daarmee nog eens een smsje gestuurd naar iemand waarvan ik niet wilde dat diegene mijn nummer kreeg. Degene belde op. Wist ik veel dat met smssen mijn nummer meeging. Wat een mooie tijd. Toen kwam de smartphone. De telefoon die nu iedereen bezig houdt. Internet maakt een opmars vanaf mijn 12^de jaar. Wij hadden ook internet met een modem, die moest inbellen. Dat geluid hoor ik nog steeds, was zo leuk. Ging hij inbellen, hopend dat het ding contact maakte. Nu, 20 jaar later, heeft zo’n 90% van de mensen internet, of een smartphone. We hebben wifi-spots, we hebben 3G, we hebben 4G, we hoeven niets te missen. We begonnen met ICQ, toen MSN,  nu is het Whats app. We hadden Hyves.. nu heeft iedereen Facebook en is Hyves opgeheven. Toen MSN ermee stopte voelde ik een steek. MSN heb ik van begin tot eind gebruikt. Het voelde raar dat zoiets ermee stopte. Niets lijkt eindig. Alles gaat goed op internet. Maar ook daar stoppen bedrijven ermee. Soms vraag ik me af wanneer Facebook zijn populariteit zal dalen. Triggers. Daar ging het om. We hebben steeds meer van dat soort nodig. Ik las laatst in een magazine het woord socialobesitas. Overdaad aan social media. Snap ik wel. Begrijp me goed, ik ben de laatste die er tegen is, ik whatsapp veel, bekijk altijd nog even mijn facebook voordat ik ga slapen, heb twee hyves accounts gehad. Heb al eerder een facebook account gehad, verwijderd, en toch weer een aangemaakt. Dus wie ben ik om social media te veroordelen. Ik heb een twitter-account en zit op LinkedIn. Heb zelfs een Path-account, welke ik nooit gebruik omdat geen van mijn vrienden erop zitten. Maar wat nou… nou heel per ongeluk, dat we door deze overload aan informatie, aan sociale digitale contacten, wat nou als we daardoor toch stiekem een klein beetje het contact met realiteit verloren zijn. Wat nou als afentoe we toch nog terug zouden willen gaan naar de tijd dat alles zo simpel was, zo rustig…

Krijgen we ooit die rust terug. Zal het vanaf nu niet alleen maar drukker worden in onze omgeving. In onze digitale omgeving dan.

Ik ben blij met mijn hobby. Mijn hobby zorgt ervoor dat ik buiten kom, dat ik contact hou met de natuur. Met hetgene waardoor ik kan leven. Hetgene wat me ‘joy’geeft. Wat me liefde geeft, rust, en wat me het gevoel geeft ‘echt’ te zijn. Daar doe ik het nu voor. Het gevoel ‘echt’ te zijn.

Meer hoef ik niet. Gewoon genieten van de social media en daarnaast iets zoeken om je echt te voelen. Daar is waar ik het voor doe. De 80-20 regel. Waarbij 80 voor al het overige staat en 20 voor social media/digitaal.

Wat jullie doen, dat is aan jullie. Ik ga voor ECHT!!! J