Moord

Tja, ik denk ik gooi er maar even een opvallend woord in. Ik denk de laatste tijd nogal veel na over moord. Dit omdat ik denk en voel dat ik mijn allerliefst mooiste en trouwste vriend heb ‘laten’ vermoorden. Ik heb het hier over mijn kat. Mijn mooie liefste kat, mijn vriend, mijn steun en toeverlaat, die ik kreeg toen ik op mijn 24^e uit huis ging met een hoop ruzie (mijn ouders met elkaar dan) en gezeik, eindelijk een eigen plekje, rust, geen stress. Toen kwam mijn beste vriend, een oosterse korthaar, amper 12 weken oud en woog 1 kilo. Hij mocht mee met mij naar huis. Het is de beste beslissing die ik ooit in mijn leven heb genomen. Hij bracht mij al zoveel steun en liefde in de eerste maanden in mijn nieuwe situatie, dat is onvoorstelbaar. Zeker voor mensen die niet zoveel met dieren hebben. Over de jaren zijn de Koning, zoals ik hem in dit verhaal noem, en ik diverse malen verhuisd, hij zelfs eén keer meer dan ik, we hebben ziektes meegemaakt, van hem dan. Hij heeft altijd last gehad van zijn tandvlees, elke jaar moest hij daarvoor op controle, onder narcose, en behandeld worden, twee van zijn hoektanden zijn getrokken, hij heeft gevochten bij het leven. Want hij was de King van de buurt, elke buurt. En dat moest hij elke keer opnieuw bewijzen en laten weten. Hij heeft een parasiet gehad in zijn bloed en heeft daarvoor een bloedtransfusie gehad en is drie dagen in Utrecht geweest. Wij zijn daardoor bijna failliet gegaan. Hij ging bijna dood, maar stond weer op. Hij heeft een abces gehad bij zijn keel, hij heeft een staarttrauma gehad voor het meeste deel van zijn leven, waardoor weet ik nog steeds niet, hij heeft een op-leven-en-dood-gevecht met een buurkat overleefd alleen maar omdat wij mensen hun uit elkaar hebben gehaald. Mijn kat, mijn Koning, heeft zijn negen levens ongeveer drie keer opgebruikt en toch is hij maar dertien jaar en negen maanden oud geworden. Aan zijn levensloop te zien is dat nog knap, maar voor mij is het zestig jaar te kort. Buiten al die nare dingen heeft hij geleefd als een Koning. Hij heeft altijd bij mij geslapen in bed, soms zelf ten kostte van mijn vriendje. Hij heeft drie maanden bij een vriendin van mij gewoond zodat wij konden verhuizen omdat hij zich anders dood zou vechten. Ja je leest het goed wij zijn verhuisd voor een kat. Maar deze kat was er niet zomaar eén. Deze kat werd zelfs door katten’haters’ geliefd. Haters is een naar woord. Meerdere van mijn vriendinnen en kennissen zijn hondenmensen, maar deze kat kreeg de eer om te worden genoemd: “De kat die eigenlijk hond had moeten zijn”. Ik als kattenmens vind dat een belediging, want katten zijn veel slimmer dan honden. Een hond is echt een trouwe vriend, maar doet precies van de mens wil, hij is een volger. Een kat is veel slimmer en laat de mens voor zich werken, maar als je de klik hebt dan is deze kat nog trouwer en meer toegewijd dan een hond. Toch voelde het als een compliment voor mij. Ik kreeg zelfs een keer te horen van een vriendin: “Het lijkt wel een mens, hij snapt gewoon wat je zegt, dit is niet normaal.” Voor hem was het normaal. Natuurlijk ben ik bevooroordeed, maar deze kat was echt slimmer dan goed voor hem was. Dat heeft hem ook wel tegen gezeten.

Maar om een klein voorbeeld te geven. Toen ik hem net had (hij was 15 weken oud), nam ik na drie weken een ander kitten in huis, een maatje voor hem. Hoopte ik. Op zich ging het goed samen. Maar de Koning had de gewoonte om zijn natvoer langzaam op te eten. Een hapje, even een rondje wandelen, slapen of whatever en dan nog wat hapjes. Het vriendje in huis at alles op alsof hij nooit eten had gehad. Ik bedacht een oplossing. Het vriendje was nog zo klein die kon nog niet zo hoog springen. Dus ik zette de vuilisbak bij het aanrecht en zei, echt waar zei tegen de Koning dat hij daarop moest springen en dan zou zijn eten op het aanrecht staan. Hij keek me aan. Amper twee turven hoog, net 1,2 kilo, 15 weken jong en sprong op de vuilnisbak, op het aanrecht, at een paar happen, keek me aan alsof hij wilden zeggen “Ja dat snap ik wel, goed idee vrouw”. En sprong toen weer op de grond om met zijn vriendje te gaan spelen. Ik stond perplex. Ik vind het nog steeds jammer dat er toendertijd niet de mobieltjes waren die er nu zijn, om een filmpje te maken. Ik had een Nokia 3310, fantastisch toestel, maar zelfs de foto’s waren slecht. Die kat snapte alles, alles wat ik hem zei en alles wat ik hem niet zei. En die kat, mijn mentor, mijn gids en ook gewoon mijn kat heb ik moeten doden. Ja ik zeg het zo. Het was de beste beslissing. Hij had nierfalen, al langer dan ik weet. Maar ik heb hem moeten ‘laten’ vermoorden. Dat was met recht de meest moeilijke, rottigste en meest verschrikkelijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen. Ik weet dat het voor hem de beste beslissing was. Hij had nierfalen, spuugde elke dag, viel af en keek me aan met ogen waarin ik pijn zag, maar toch, toch voelde het als moord. Moord op mijn allerbeste en trouwste vriend. Ik denk dat dit de beste beslissing was… nee ik wéét dat dit de beste beslissing was maar toch het voelt zo zwaar. Maar ja wat had ik dan moeten doen, hem maar laten leven omdat ik te scheiterig was om een beslissing te nemen. Zoals we met mensen wel doen. En maar medicijnen erin pompen en maar in leven houden, want nee euthanasie dat mag en kan niet. Bullshit…. Sorry hoor, maar ik vind het echt bullshit. Ik hoor jullie denken, een kat is niet te vergelijken met een mens… nou ja, voor mij wel, het is liefde, het is echt, het is vriendschap, het is voor altijd. Waarom zijn we beter voor onze dieren dan voor onze mensen als we wel zeggen ‘het is maar een dier’. Tja, het is maar een dier, maar mijn oma mag wel al jaren wegkwijnen omdat we haar geen ‘spuitje’ mogen geven. Heeft zij een waardig leven? Och man al jáááren niet meer. Maar ja het is een mens hè. Nee die moeten we in leven houden. Daarom snap ik de mensen niet die zeggen, je kan dieren niet met mensen vergelijken.

Nee, klopt, want dat doen we ook niet. We zijn, de meesten van ons, vele malen beter en eerlijker tegen onze dieren. Want als hun leven niet meer leefbaar is, dan kiezen de dapperen onder ons ervoor om deze trouwe vrienden/metgezellen/deel van het gezin, om deze lieverds een waardig afscheid te geven.

Ik kijk nu de serie -How to get away with murder-. Soms denk ik bij mezelf How do i get away with murder.. kan ik iets voor mijn oma betekenen? Maar nee, het echte leven is geen serie, waar je allerlei connecties hebt die aan bepaalde middelen kunnen komen, maar toch.

Wat betreft mijn oma. Zij was beter afgeweest als ze een hond was geweest. De dieren, waar zij haar hele leven zo goed voor heeft gezorgd. En nu, nu houden de beesten, de mensen, haar in leven, in een mensonwaardig leven.

Bizarre wereld leven we toch in.

Lieve lieve Koning, rust zacht, ik vond het een enorme eer om jouw personeel te mogen zijn. Jij gaf mijn leven zin. Jij bent degene waar ik voor altijd aan denk. Lieverd, jij bent mijn grootste liefde, jij bent mijn alles.

Opgedragen aan De Koning *25-01-2005  -- +24-10-2018