Wachten

Waarom wachten op een moment dat echt ons leven veranderd, om ons leven te veranderen. Waarom moet iets groots ons doen leren waarom we willen leven. Dat ons leven zin heeft. “The Grand Gesture”, zoals de amerikanen het zo mooi omschrijven. “Het grote gebaar” vrij vertaald in het Nederlands.
Waarom kunnen we niet gewoon van ons leven genieten en er van houden als het maar ordinairy is. Als het gewoon maar voortkabbelt zoals een riviertje door de bergen. Een stroompje die geboren wordt uit een groter geheel, gemaakt is om zijn hele leven te blijven stromen.
Waarom moet er iets gebeuren voor ons om te geloven dat we het waard zijn, dat we iets voorstellen in dit leven. Dat we iets kunnen veranderen in dit leven, dat als we allang tot stof vergaan zijn nog steeds herinnerd worden om onze daden. Waarom hebben we iets nodig om ons goed te voelen. Filosofen hebben hierdoor werk, dit is wat ze doen. Nadenken over het waarom.
Maar is het niet zo dat de kleine dingen ons leven het leven waard maken! De matige complimenten, de kleine momenten, het kleine maar oprechte cadeau van een gewaardeerde vriend. De vogel die ons wekt in de ochtend, de eekhoorn die we op ons pad tegenkomen in het bos, de duif die niet wil wegvliegen terwijl we in onze auto op hem af rijden en waarbij we al vloekend toch op onze rem trappen omdat we niet degene willen zijn die deze duif dood wil rijdt.
Of zijn er mensen die het wel zien, die wel genieten van de eerste zonnestralen in de lente, die nog half niet zo warm zijn als ze zouden moeten, die wel kunnen mijmeren bij een miezerbuitje waar ons land om bekend staat. We krijgen niet voor niets de naam Koud-Kikker-Land.
Maar is dat niet het land waar zovelen van ons stiekem zoveel van houden. We kennen amper vaderlandslievendheid, zeker niet zoals bijvoorbeeld onze Amerikaanse buren, die helemaal prat kunnen gaan op hun land. Wij blijven liever nuchter en normaal.

Maar als we dan hier in ons kikker-landje wachten op een groot gebaar om ons leven het waar te maken, is het dan niet zo, dat we eigenlijk al best gelukkig zijn met onze nuchterheid, onze kennis van water, wind en duinen, onze buurman, onze handel, ons eigen huis.

Ik ben van mening, dat de Nederlander het best goed voor elkaar heeft, alleen wachten we op een teken om dat te bevestigen. Waarom geven we onszelf dat teken niet?

Winter...

Winter... Ik hou van de winter.. Het is al zo lang droog en mooi weer in het jaar 2011, de zon schijnt, het is mooi weer, het is droog. Eindelijk hebben we in Nederland het weer wat we zo graag willen. Vorig jaar, 2010 was het ook al zo mooi. Geen regen, alleen maar zon. Geen regen.. alleen maar zon, weet je wat dat betekend.. dat betekend dat de boeren het lastig hebben. Dat ons drinkwater op raakt, dat onze grote rivieren (Maas, Waal, Rijn) leeg raken, opdrogen. Opdrogen is nooit goed. Overstromen ook niet. Dat gebeurde afgelopen winter. Toen traden al deze grote rivieren buiten hun oevers. Dat gaf mooie plaatjes, maar het landschap werd verwoest. Nu is het weer te droog.

Anyway, winter daar had ik het over. Winter is fijn, de sneeuw die geruisloos valt. Als de grond al vol sneeuw ligt, lijkt de wereld even stil te staan. Het is buiten bijna geluidloos. Zachtjes zie je de vlokken vallen, maar je hoort ze niet. In elke winter is er zo'n moment van bijna geluidloze tijd, het is donker en het zachte ruizen van de sneeuw. Ik hou van de winter om dit fenomeen. Het enige seizoen wat je van je adem kan doen benemen. Je kent de foto's wel van besneeuwde bergtoppen, besneeuwde weiden. Mooie plaatjes, rustige plaatjes. Deze plaatjes kan je in de winter ook echt beleven. Zoals ik al zei, ik hou van de winter.

En deze onmogelijke droogte moet nu echt ophouden, want als het nog langer aanhoudt dan hebben we geen hooi meer. En hooischaarste kunnen we nu niet gebruiken... Waarom niet? Dat hoor je snel genoeg.