Saai of Rusteloos...

Zelfs mijn dromen zijn er niet meer. Of heel saai. Ik zit in een pauze in mijn leven lijkt het wel. Ik heb geen uitdagingen, beleef niets leuks meer. Heb geen dingen om naar uit te kijken. Tuurlijk ik heb een afspraak staan om met een vriendin, mijn beste, naar Ierland af te reizen. Mijn lief en ik gaan met een beetje geluk eind dit jaar het Noorderlicht aanschouwen en met pech zitten we 12 dagen binnen omdat buiten een sneeuw storm woedt.. en wij bij het licht van het openhaard vuur proberen onze westerse romans te lezen in het land van Kurt Wallander, geesteskind van Henning Mankell, een briljante Zweedse schrijver. Nu gaan wij naar Noorwegen, maar het ligt zo dicht bij elkaar dat jullie dat vast over het hoofd zien. Ik heb allerlei plannen. Ik wil heel graag de opleiding doen voor Vinoloog. Mijn lief en ik vinden het leuk om lekker uit eten te gaan en dan vooral nieuwe en oude bekende wijnen te drinken. Zo waren we laatst bij onze favoriet chinees restaurant. Alleen houdt hij er een hele bijzondere kookstijl op na. Maar wat vooral bijzonder is is dat hij, niet afgestudeerd, sommerlier is. Hij heeft zo’n 150 soorten wijn op voorraad in zijn restaurant, daarbij experimenteert hij met moleculair koken en bingo je hebt iets bijzonders. Gevogelte is mijn favoriet. We zaten lekker te kletsen, toen na een aantal moleculair gekookte voorgerechtjes de bosduif werd opgediend met zwarte bonen saus en een schuim van peer. Heel bijzondere combinatie. Met een bijzondere rode wijn erbij. Deze wijn was lekker en vol, maar paste niet bij de duif, nee deze wijn paste als het glazen muiltje van Assepoester bij de zwarte bonen saus. Ik kon me niet inhouden en deelde deze ontdekking met mijn lief. Welke het weer deelde met de ober. Die ons, of mij in dit geval, helemaal gelijk gaf en ik quote zei: “Klopt, de wijn is uitgekozen op de saus, u bent de eerste die dat eruit haalt met proeven.”. Mijn lief helemaal trots en mijn gedachten gingen naar een opleiding waar ik iets kan doen met mijn smaakpapillen. Die toch erg goed lijken te werken. Nog een voorbeeld. Bij een eetcafé in de buurt bij ons. Net open, moeten nog naam maken. Het is er erg rustig. En deze avond liep zijn moeder in de bediending. Mollige dame, normaal en vriendelijk. Broodje op tafel, wat simpel, met een kruidenbotertje. Iets zuur. Later kwam het voorgerecht, helaas vertelde de garnalen zelf dat ze in boter waren gebakken, wat over duidelijk was. Hoofdgerecht was al minder aanwezig. Lekkere bak aardappeltjes slash frietjes, met mayonaise. Een simpel en jong huiswijntje, 2009. Ook de mayonaise had een zuurtje. Genieters als wij zijn en vooral heel nieuwsgierig vroeg mijn lief naar dit zuurtje. Kok en eigenaar van dit restaurant lachte en zei: “ Leuk dat het u opvalt, ik heb enkele truffeltjes toegevoegd aan de mayonaise”. […] Het is maar wat je een probeerseltje noemt… weer een momentje voor mij om te denken dat ga ik doen met mijn leven.
En waar ben ik reeds, enkele maanden later. Nog steeds in dezelfde sleur van maandag en dinsdag halve dag aan het werk, wat ik overigens wel erg leuk vind, woensdag en donderdag een hele dag saai werk verricht en vrijdag een dag heb met allebei de banen, de een van 4 uur en de ander van 3 uur…. Ik mis iets. Dit kan niet mijn leven zijn. Misschien komt het doordat ik net verhuisd ben. Ik kan slecht tegen verhuizen. Dat is helemaal niet mijn ding. Misschien toch maar eens Googlen naar die Vinologen opleiding… of vind ik sportmassage toch ook leuk..

Hoezo.. besluiteloos… en zo stap ik weer terug in mijn sleur, van werken, standaard avondinvulling en me rusteloos voelen…