Single

Mijn beste vriendinnetje, een meisje van 26 jaar, is net weer single na een relatie van 4 jaar. Uiteraard niet zo’n hele leuke “break-up” maar beide partijen waren het er wel mee eens dat het zo niet langer ging. Van andere interesses tot seksueel gebied ging het niet meer en dus dan gaan twee weldenkende slimme mensen uit elkaar, in plaats van elkaar lastig blijven vallen met ‘we moeten er aan werken’ of ‘het is een fase’ gezwets. Nee zij hebben ingezien dat de relatie uitgebloeid was en hebben er geen water meer aan gegeven. Want een dode plant krijg je toch nooit meer aan het leven, soms doet hij het na een dompel bad wel weer een week of twee, maar echt leven zal hij nooit meer doen. De tijd is aangebroken voor mijn vriendin, dat de tranen op zijn en dat ze het levenslicht weer ziet en met volle teugen, kan ik toevoegen. Zij is op dit moment mijn single-goeroe, zij doet dingen die ik, in een relatie, niet kan. Zij heeft flirts, zij speelt met het leven en gaat en staat waar ze wil, zonder daarover ellenlange verklaringen te moeten afleggen of het “hoe” en “waarom”. Nu heeft zij wel weer een jongetje gevonden die ze erg aardig vindt. Zo aardig dat hij al haar kostbare gedachten in beslag neemt. Ik daarentegen, als oud-wijf in een relatie, denk dan, laat hem gaan er zijn nog zoveel andere vissen die je echt wil vangen! Geniet van je single life en neem hem als je zin hebt. Of denk je dat altijd als je in een relatie zit? Willen mensen in een relatie hun single leven terug en mensen die single zijn, benijden die mensen in een relatie?

Is het altijd groener bij de buren?

Ontmoeting

11 oktober 2009... mijn laatste blog dateert uit 2006... ergens is het mis gegaan. Anyway, ik ben er weer en schrijf rustig verder, alsof er niets gebeurd is. Dat is niet helemaal waar. Er is veel gebeurd, heel veel zelfs.. Maar dat is teveel om in één keer te vertellen! Dus laten we het maar even luchtig houden zo´n eerste blog weer..

Ik wil anoniem blijven, niet omdat ik zoveel geheimen heb maar omdat het makkelijker schrijft.

Ik ben een meisje van 28 jaar, mijn vriend is een jongetje van 40+. We zijn nu ongeveer 2 jaar en 8 maanden vriendjes van elkaar. We zijn elkaar tegen gekomen in een kantine, een saaie kantine, waar mensen komen met een enorme rugzak met emotionele lading. We pasten er wel. Mijn rugzak is misschien iets kleiner dan de zijne, maar niet minder gevuld...
Ik zat daar, een van de eerste keren dat ik aan de bar aanschoof, samen met mijn buurvrouw. Ze had me meegenomen om de mensen te leren kennen van de omgeving, waar ik net nieuw was komen wonen. Aan de andere kant van Nederland, was ik moederziel alleen gaan wonen voor mijn studie. Ik liet alles achter wat ik kende en als veilig beschouwde om in een klein en kritisch dorp te gaan wonen. Een grotere cultuurschok kon ik als stads meisje niet voorzien. Maar alles gaat wennen als je mensen uit de buurt gaat leren kennen.
Na een aantal drankjes, het bekende ritueel van voorstellen, namen uitwisselen en lachen om stomme grapjes, begon er iets anders te dagen. Deze vent had wél iets te melden, in tegenstelling tot de NoNo's aan de bar. Dit jongetje was nog niet verbitterd en gesloten door de sloot van ellende die hij had meegemaakt in zijn leven. Dit jongetje had sprankelende bruine ogen en een oprechte lach. Dit jongetje wilde ik leren kennen. En snel ook.

Dat snelle heb ik geweten, snel ging het, echter heeft dat niets afgedaan aan onze ontmoeting. De ontmoeting is er één met een zilveren randje.. de rest is goud.