Soms heb je van die momenten dat het ineens klopt. Niet dat je leven ineens perfect is en dat alles op z’n plek valt maar wel dat er stukjes van de puzzel bij gekomen zijn op de juiste plek. Dat de puzzel weer iets meer gelegd wordt. Als je weleens een puzzel hebt gemaakt, en dan eentje van minimaal 1000 stukjes, kom je altijd op zo’n moment dat je denkt, ik ben d’r klaar mee, dat je vast zit en het niet meer ziet. En dan ineens heb je zo weer 10 stukjes aangelegd. Ik zie het leven als een puzzel. Ik ben een beelddenker zoals dat zo mooi heet en ik denk dus vooral in plaatjes en die zijn heel erg gedetailleerd. Maar het leven dus, een puzzel, waarbij je steeds een stukje of soms meerdere stukjes tegelijk aanlegd en begint te zien wat het gaat worden. Alleen heeft de puzzel van het leven geen voorbeeld. Het uiteindelijke resultaat is een verrassing en kan naar mijn mening ook nog veranderen. Dat wat gelegd is is je verleden en eventueel het heden. Want ook het heden ligt snel vast. Maar soms is het leven een sleur of een beetje hetzelfde, dan leg je geen nieuwe stukjes aan.

Maar ik heb vorige week een heel groot stuk aangelegd. En dat gaf me zo’n mooi beeld dat ik meteen een ander reeds gelegd stuk van de puzzel begin te begrijpen. Ik wist niet zo goed wat er nou te zien was. Het was niet zo zeer wazig maar ik kon er geen betekenis aan hangen. Maar nu… nu wel. En ik ben er behoorlijk van onderste boven. Ik moet wel meteen erbij zeggen dat ik niet in detail ga, sorry voor de nieuwsgierige onder ons (zou ik ook zijn) maar om te voorkomen dat ik meteen een bepaald label in jullie hoofd krijg opgelegd hou ik dat deel voor mezelf. Het is namelijk mijn kracht om hier veel te delen maar toch zonder vooroordeel te geven of te krijgen. In ieder geval voor nu. Wat ik wel kwijt wil is dat ik inzicht heb gekregen in mijzelf. Hierdoor begin ik mijzelf te begrijpen en vooral te begrijpen waarom ik sommige dingen doe zoals ik ze doe en voel en beleef. Ik ben het meeste deel van volwassen leven op zoek geweest naar wie ik nou eigenlijk ben. Ik denk dat de meeste van ons daar geen direct antwoord op hebben. Degene die dat wel weten benijd ik stiekem wel een beetje maar ik ben vooral blij voor die dat al mogen ervaren. Ik ben ook vooral erg blij dat ik het nu begin te leren. Dat ik toch nog vrij snel ga leren wie ik ben. Sommige mensen weten het nooit in hun leven. En ik ben misschien niet meer in mijn 20s maar ik ben nog jong genoeg om er heel lang van te kunnen genieten. Maar goed, dit wordt zelf voor mij een beetje te zweverig.

Anyway, ik heb een mooi stukje puzzel aangelegd en ik ga me er verder in verdiepen. Het wordt een mooie tijd en een mooie weg die ik ga nemen. Tijd voor wat rust en even stil staan en leren en voelen wat er gaat komen.

Ik denk dat ik jullie wel ga vertellen hoe of wat maar nu nog niet. Het is nog te vers, dus nog even geduld lieve lezers.

Fijne nacht, tot snel.

Liefs A.